01:42

Αβγ

Νέο μήνυμα 0/341.
------------------------------------------------------------------------------------

Άχνη ζάχαρη πασπαλίζει λευκό βότσαλο, άσπρες μύγες σε λευκό τοίχο, κι άμα τις δεις γράψε μου, σε άσπρο χαρτί, με λευκό μολύβι τις άσπρες μπινελικολέξεις σου! Άσπρη άσφαλτος και στα διαζώματα γαρδένιες λευκές. Λευκά φτερά προσαρτημένα σε λευκά χαμόγελα, η κορυφαία του Χορού λευκά φορεί και δεν τραγωδεί, μελωδεί. Κυκλαδίτικο τοπίο η Αθήνα.

Ξέρω, όλο αυτό το λευκό παραφωνία είναι. Εκτός και αν…

Είσαι η μαύρη κόρη ενός ολόλευκου οφθαλμού. Οι φακίδες ενός εσκιμώου. Η μαύρη τρίχα σε ένα γέρικο κεφάλι. Το έμβρυο-κηλίδα στο αυγό. Το enter σε λευκό πληκτρολόγιο. Οι εξάρες στα ζάρια του μαθηματικού λόγου. Η μαύρη γάτα της Νεφερτίτης
Είσαι το μαύρο του...Χωρίς Αυτό Δεν Γίνεται

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΟΥ ΛΕΥΚΟ ΕΙΝΑΙ.

----------------------------------------------------------------------------------
Επιλογ. Αποστ. Πίσω
1∞ 2 αβγ δεζ 3
4 ηθι 5 κλμ νξο 6
7 πρσ 8 τυφ χψω 9
-----------------------------------------------------------------------------------

Και επί τη ευκαιρία…

Τα Χρόνια είναι ούτως ή άλλως Πολλά! Τελειωμό δεν έχουν!
Στην περίπτωσή μας λοιπόν καλύτερα να πούμε Χρόνια Καλά! Σε όλους :)

Brainpain

Ένας νεοσσός πόνου πετάχτηκε από τη φωλιά του Εγκεφάλου της
και για να γλυτώσει από αυτόν, σταμάτησε να τον τρέφει με σκουλήκια.
Χθες τον κατούρησε και μετά έσπασε με τη σκέψη της τα τελευταία αβγά για να προλάβει, ενώ γάβγιζε διαρκώς στον εαυτό της.
Έλα, χαλάρωσε και πάρε τη Ζωή…
Τη στιγμή που γίνεσαι Θάνατος.
Έλα, χαλάρωσε και πάρε τη Ζωή…
Τη στιγμή που γίνεσαι Θάνατος.

Τικ Τακ...

Γιατί αιχμαλώτισες τη στιγμή μου και της πέρασες χρονοπέδες;
ελευθέρωσέ την από το άλμπουμ κρατητήριο ΤΩΡΑ
Δε καταλαβαίνεις;
Τη χρειάζομαι σου λέω...γιατί ήταν μια χαρούμενη στιγμή...
Ελευθέρωσέ την να έρθει να στηρίξει τις τωρινές γιατί είναι μωρά και δεν καταλαβαίνουν...κλαίνε...
Ναι...γέλα εσύ...

Κολοκυθόπιτα!

Επειδή εγώ δεν το έχω τελευταία με την έμπνευση, αφήστε που έχω βαρεθεί να βλέπω αυτό το...φτιαγμενοαπογραμματαανθρωπάκι δε το λες, επέλεξα κάποιον που το χει πάντα!

Για όσους δεν το έχουν διαβάσει το βιβλίο, λεπτομέρειες στο τέλος! :)

"Μάλλον σουρωμένη, παρατηρείς βαθυστόχαστα το κακό ζώδιο κάτω από το οποίο είσαι σίγουρη ότι γεννήθηκες. Παρόλο που σε ενοχλεί συνήθως ο οίκτος για τον εαυτό σου, κάνεις μια ενδοφλέβια ένεση αυτολύπησης τέτοιου όγκου, που να χρειάζεται κτηνιατρική σύριγγα, μόλις συνειδητοποιείς ότι ο Λάρι Ντάιμοντ άφησε τη σκοπιά του στο μπαρ και κατευθύνεται προς το τραπέζι σου.
Σκέτη αηδία, σκέφτεσαι. Ακόμη και ο τρόπος που περπατάει θυμίζει κακοποιό.
"Πως πάει, Λάρι;" ρωτάει ο Φιλ.
"Ο κύριος Ντάιμοντ, υποθέτω", λέει με την πιο λάγνα φωνή της η Ανν Λουίζ.
Ξαφνικά λάμπει περισσότερο κι από την αναμμένη άκρη του μικρού της πούρου.
Ο κύριος Ντάιμοντ τους αγνοεί και τους δύο. Στέκεται εκεί για λίγο, μια στο ένα πόδι μια στο άλλο, χαλαρωμένος και άνετος, σαν κολάρο γύρω από το λαιμό της αιωνιότητας. Μετά γυρίζει και σου λέει:
"Βάζω στοίχημα ότι έχουμε κάτι κοινό οι δυο μας".
"Πολύ αμφιβάλλω", του λες.
Το χαμόγελό του είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητικό, επειδή προδίδει βιαιότητα και γενναιοδωρία ταυτόχρονα, αναταγωνιστικότητα και θαυμασμό. Τα κοκκινισμένα μάτια του, που μοιάζουν με ισπανικά φιστίκια, χορεύουν δαιμονισμένα καθώς σε κοιτάζουν από πάνω μέχρι κάτω.
"Δεν ήρθα ως εδώ για να μιλήσουμε για δουλειές", λέει.
Και μετά, χαμογελώντας πάντα, σου δείχνει με ένα νεύμα το σημείο όπου βρισκόταν μέχρι πριν από λίγο το πιάτο σου.
"Κι εγώ σπαράγγια έφαγα", σου εκμυστηρεύεται.
"Το 'χεις σκεφτεί πως για τις έξι επόμενες ώρες τα ούρα μας θα μυρίζουν ακριβώς το ίδιο;"




Έχουν περάσει αρκετά χρονάκια από τότε που διάβασα το "Μισοκοιμισμένοι μες στις βατραχοπιτζάμες μας" του Τομ Ρόμπινς, αλλά αυτός ο διάλογος, με έχει στοιχειώσει!
Μιλάμε και γαμώ τα πεσίματα!
Mee...Deadend...
Αυτό, σας έλεγα την Παρασκευή...!!
Γι Αυτό Το κάτι άλλο!
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου :)
αλλά...ούτως ή άλλως, του καθενός του τη βαράει διαφορετικά!
Το γνωστό...Περί ορέξεως...χα! φιλιά ;)

Προσβολή Ιστολογίου

777
( )
^ ^
Θ ΙO-OI Θ
I ﻝ I
I ~ I
U
II
IIΙ
O999999999O
Ξ-ΙOOOOοοOOOΙ999999999IOOOοοOOOOΙ-Ξ
9999999
99999
999
ΠΠΠ
) ﻝ (
I >< I
I i i I
I I I I
I I I I
I I I I
I I I I
I I I I
I I I I
I I I I
I I I I

I I I I
IXXXI IXXXI
(XXX) (XXX)

Και ερωτώ!

Τι υπονοεί/εννοεί ο τύπος με τα χέρια διάπλατα ανοιχτά;

Ψηφίζουμε!

Α. "Και θα σας κάνω νααααα μια αγκαλιά. Που θα σας χωράει όοοολους μέσα"
(Τι διάλα! εκπρόσωπος της unicef είναι;;;;;)

Β. "Και την είχε τόοοοση με το συμπάθειο..."
(Ζηλιάρικη λεπτομερής περιγραφή, γκουχ γκουχ!, επίμαχου σημείου κάποιου προικισμένου πορνοστάρ;;;)

Γ. "Να ποζάρω ωσάν μοντέρνος Vitruvian man να με ζωγραφίσεις;"
(Μπαααααααααααα! Δεν παίζει να το εννοεί αυτό, ούτε εγώ δεν το πιστεύω!)

Δ. "Κάπως έτσι δεν ήταν ο έτσι πάνω στο σταυρό; Έλα μωρέ...πως κάνεις έτσι...τι Χρήστος, τι Χριστός! Στο ήτα θα κολλήσουμε;"
(Το σίγουρο είναι ότι είσαι άΧρηστος!!!)

Ε. "Καρυάτιδα σταμάτα τις μαλακίες και κατέβασέ μας από το blog ΤΩΡΑ!"

Υπογράφουν οι αγανακτισμένοι και εκμεταλλευόμενοι πρωταγωνιστές της ανωτέρω ποσταρισμένης παρωδίας οι οποίοι και προέβησαν στις κάτωθι δηλώσεις:"
7 "εφτού σου!"
Ο "οοοοοξω!"
( ) "παρενθουσιάστηκες ή μας φαίνεται;"
)( "παρενθουσιάστηκες και φαίνεται!"
Θ "θητεία σε παπαροπόστ με βάζεις και κάνω;"
Ι "ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!"
9 "...εννισχύω τις δηλώσεις των συντρόφων από πάνω...............μπλαμπλαμπλα..."
(τι;;;;;; ποιος;;;;;;;; μου μίλησε κανείς;;;;;;;;;;;; εσείς μήπως ακούσατε κάτι;)

ΣΤ. Τίποτα από αυτά
(Μμμμμ...ακατάδεχτοι...)

Ζ. Ε τότε πείτε μου εσείς...
(νιανιανια....)

Αποκόλληση

Κολλημένη στα πόδια της, από τη μήτρα της μάνας της ακόμα, δηλώνω ότι απλά βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να σέρνομαι μαζί της.
Στο κατούρημα, στον ύπνο, στο σεξ, στο φαϊ εκεί.
Πάντα εκεί. Μαζί της. Όμηρός της.
Και εκρήγνυμαι που δε μου δίνει τη σημασία που μου αρμόζει...
Τι αλαφρόμυαλη γυναίκα γαμώτο μου...
Θυμάμαι ότι κι ο ζωγράφος που την απεικόνισε μια χειμωνιάτικη βραδιά, εμένα με λησμόνησε...ζωγράφος και με λησμόνησε! Αν είναι δυνατόν...άχρηστος, άχρηστος, άχρηστος.
Μετά την πότισε κονιάκ, την έριξε στον παλιό καναπέ και μέσα από τα χουφτώματά του, κατανόησε καλύτερα την ανατομία της...
Τραβήχτηκε λίγο, κι έπειτα κάρφωσε τη ματιά του πάνω της.
Μισόκλεισε τα μάτια του για να βεβαιωθεί και μετά άρπαξε τα πινέλα κι άρχισε τις διορθώσεις ο ανεγκέφαλος, ενώ αυτή του χαμογέλαγε λάγνα τυλιγμένη με την παλιοκουρελού, που είχε στρωμένη στο βρώμικο δάπεδο του δωματίου του...
Αλλά ακόμα και με το ρετουσάρισμα, ο πίνακας χρειαζόταν κάτι...
Γι’αυτό ξεφύσαγε δυσαρεστημένος, ανικανοποίητος, απηυδισμένος.
Φυσικά και χρειαζόταν κάτι.
ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΕΜΕΝΑ...άχρηστε, ανίκανε, βλάκα.
Καλλιτέχνης σου λέει μετά...
Αγόρασε μερικά φτηνιάρικα πινέλα από ένα χρωματοπωλείο, τα κράτησε με πόζα στο χέρι του, α! έμαθε και να τα βουτάει στη μπογιά και τραβώντας άκυρες πινελιές στον μουσαμά, θεώρησε τον εαυτό του Ντα Βίντσι...
Κι αυτή πάλι, την είδε μούσα του.
Εγώ θα το έθετα αλλιώς.
Η μούντζα του κακιτέχνη!
Ναι, είμαι χολιασμένη μαζί της.
Δεν καταλαβαίνεις, μου ακυρώνει την πρωτοβουλία και με καταδικάζει συχνά στο δισδιάστατο. Πρέπει να φύγω. Να ξεκολλήσω από πάνω της.
Άραγε το έχει επιχειρήσει αυτό αδερφός;
Να μάθω πρέπει.
Να φύγω, να αναχωρήσω, να πετάξω. Αυτό θέλω.

...........................................................................................................

Sssssssssss....Κοιμάται τώρα…
Να φύγω, να φύγω...
Αξίζει μια προσπάθεια
Τη λυπάμαι.
Λίγο...
Πολύ λίγο.
θα την αφήσω όμως.
Το αποφάσισα.
Είμαστε πλέον σε ρήξη παντοτινή.
Και θα αντιληφθεί σύντομα,
ότι χωρίς εμένα δε θα υφίσταται η υλική της υπόσταση...
Χωρίς εμένα.
Τη σκιά της.
Τι ειρωνεία...εγώ, το φάσμα, δηλώνω ύλη.
Την ύλη της.
Είμαι η νύχτια περιγραφή του κορμιού της.
Που ακόμα και την ημέρα, είμαι νύχτα.
Ο άυλος κλώνος της
Εγώ,
Η σκιά της.
Το μαύρο της
Με σύμμαχο το φως,
δυναμώνω.
Χωρίς αυτό, θαμπώνω...
Τι ειρωνεία...για.....να λάμψω, χα! Θέλω φως.
Απάνω μου να πέσει...
...........................................................................................................

Τελικά, ήταν εύκολο να απαγκιστρωθώ, να ξεγαντζωθώ, να αποσχιστώ
Γιατί το ήθελα.
Και το πίστεψα.

Με τα φτερά μου να ανοιγοκλείνουνε όμορφα, χαρούμενα, μαύρα,
πέταξα.

Όμως...

Κολλημένη σ΄αυτά τα φτερά, τι κρίμα...
Λερώνω τα σύννεφα.

Τα μελέ, το Σεπτέ!

Ένα με τις πέτρες της παραλίας θα γίνω!
Και τα μυρμήγκια,
αεικίνητες μινιατούρες,
ως «Θαλασσοπόροι του Κατάν»
θα νομίσουν για νέα Γη την ακινησία μου
Αλίμονο στους βάρβαρους που θα τολμήσουν να ‘ρθουν
να τα ενοχλήσουν.
Είμαι καμουφλάζ που σκοτώνει.
Ταμπλό με δόντια
Τι κι αν δε θα έχω κέρας να καλέσω βοήθεια...
Θα έχω τζιτζίκια
Που θα φυσούν κοχύλια!


Πες τα ρε Λαφάργκ, έτσι!
«Δικαίωμα στην τεμπελιά»
Οπότε...
Φιλάρες και καλές αραχτές σε όλους!
I love you guys! :)